វត្តដំរីសមានឈ្មោអជាផ្លូវការថាវត្តសេតគុញ្ជរ។ វត្តនេះមានទីតាំងចម្ងាយពីសាលាខេត្តបាត់ដំបង«អតីតៈផ្ទះរបស់លោកម្ចាស់» ប្រហែល ១គីឡូម៉ែត្រដែលមានព្រះសង្ឃគង់នៅបូស និង រៀន សូត្រ មានសិស្ស និស្សិតដែលជាកូនចៅក្រីក្រស្នាក់នៅរៀនសូត្រនិងមានដូនជីស្នាក់ នៅ។វត្តនេះក៍សាងឡើងជាង១០០ឆ្នាំមកហើយ ក្នុងសម័យលោកម្ចាស់កថាថន ដែលជំនាន់នោះលោកជាស្តេចត្រាញ់បន្តពីវង្សត្រកូលរបស់លោ ដែលបានផ្តាច់ខ្លួនយកខេត្ត ៣ គឺខេត្តបាត់ដំបង ខេត្តសៀមរាប និង ខេត្តកំពង់ធំ ចេញពីរាជាណាចក្រសម័យឧត្តុងទៅធ្វីជាខេត្តចំណុះឲ្យប្រទេសសៀម។ ព្រះចៅអធិការវត្តមានសង្ឃដីការថា បើតាមព្រះអង្គដឹងពីចាស់ៗ បានដំណាលថា លោកម្ចាស់ កថាថន គឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងអំណាចទី ៦ដែលមានឈ្មោះឈុំ ប្រទេសថៃបានបានផ្តល់គោរម្យងារលោកថា ចៅញាគទាធរធរណិន្រ្ទ រាមនរិន្រ្ទ ឥន្រ្ទាធិបតី អភ័យផររីពាហុ។ គទាធរនេះអានជាភាសាសៀម ហៅថាកថាថន មានន័យថាអ្នកគ្រប់គ្រងដំបង។
លោតាអាចារ្យដែលរស់នៅក្នុងវត្តតាំងពីសង្គមរាស្រ្តនិយម បានឲ្យដឹងថា លោកម្ចាស់កថាថនចូលចិត្តបាញ់សត្វ និង មានប្រពន្ធច្រើន ។ ក្នុងចំណោមប្រពន្ធទាំងអស់គាត់ គាត់ស្រឡាញ់ចូលចិត្តប្រពន្ធចុងទី២ មានឈ្មោះអ្នកស្រីអ៊ឹង។ ដោយកើតទុក្ខនឹងប្តីមានប្រពន្ធច្រើន អ្នកស្រីអ៊ឹងមានជំងឺយ៉ាងធ្ងន់ ។ លោកម្ចាស់កថាថន បានខិតខំរកគ្រូពេទ្យបុរាណនិងសម័យព្យាបាលយ៉ាងណាក៍ពុំជាឡើយ។ ក្រោយមកអ្នកស្រី បានទៅបែបន់ព្រះអង្គខ្មៅនៅវត្តកណ្តឹងដោយនិយាយថា បើអ្នកស្រីជាពីជំងឺនឹងកសាងព្រះវិហារមួយខ្នងនៅវត្តដំរីសថ្វាយ។ បន្ទាប់មកអ្នកស្រីក៍ធូរស្បើយអំពី ជំងឺនោះមែន ហើយអ្នកស្រីក៍បានឲ្យគេចាប់ផ្តើមសាងសង់ព្រះវិហារវត្តដំរីសនេះ ឡើងនៅឆ្នាំ១៩០៤ ។ តែជាអកុសល្យអ្នកស្រីត្រូវស្លាប់បាត់បង់ជីវិតក្រោយ ពេលកសាងព្រះវិហារនេះរួចហើយក៍ឲ្យគេយកមកធ្វើបុណ្យបូជានៅមុខវត្តដំរីសនេះ។
